Η θεραπεία της Κραυγής, που έχει κλείσει μισό αιώνα ζωής γίνεται scream club

Η εκτόνωση του στρες μέσω αρχέγονων κραυγών είναι κάτι που το χούμε δει όλοι στο σινεμά και αρκετοί από μας το έχουμε κάνει κιόλας σε στιγμές πίεσης στη ζωή μας, στην κορυφή ενός βουνού, στην άκρη μιας ακτής ή κλεισμένοι μέσα σε ένα μπάνιο ή μια αποθήκη μακριά από τα μάτια και τα αυτιά του κόσμου.

της Αλεξίας Σβώλου

Σαν ιδέα, το scream therapy γεννήθηκε ως ομαδική θεραπεία από την δεκαετία του 1970 αλλά πλέον έχει πάρει σάρκα και οστά, εδώ και δύο χρόνια στο Σικάγο, σαν scream club, που λειτουργεί τα Σαββατοκύριακα.

Στην περίφημη λίμνη Μίσιγκαν, ένας νεαρός, ο Manny Hernandez, ξεκίνησε τη θεραπεία της κραυγής πέρσι με την κοπέλα του, μια ημέρα που επιχείρησαν να εκτονώσουν το άγχος που τους είχε καταβάλει και πολύ γρήγορα απέκτησε ακόλουθους οι οποίοι σήμερα ξεπερνούν τα 200 άτομα.

Άνθρωποι κάθε ηλικίας μαζεύονται Σάββατα ή Κυριακές απόγευμα στην ακτή της λίμνης και εκτονώνονται με την θεραπεία της κραυγής βγάζοντας δηλαδή αρχέγονες κραυγές, όλοι μαζί.\

Ο ιδρυτής του Chicago Scream Club διηγείται την πρώτη του εμπειρία λέγοντας πως μία μέρα που ένιωσε αφόρητη πίεση και είχε πάει για περπάτημα στη λίμνη ένιωσε την ανάγκη να εκτονωθεί με μία κραυγή. Πρώτα ωστόσο, επειδή είναι και πολύ ευγενικός φρόντισε να ενημερώσει τους παρευρισκόμενους, ώστε να μην τρομάξουν από την δυνατή του κραυγή και τους ζήτησε προκαταβολικά συγγνώμη για την ενόχληση.

Κάποιοι από τους ανθρώπους που βρέθηκαν γύρω του, βρήκαν την ιδέα της κραυγής πολύ ανακουφιστική και τον μιμήθηκαν. Έτσι απέκτησε τους πρώτους 24 ακόλουθους οι οποίοι ανανέωσαν το ραντεβού μέχρι την επόμενη κραυγή.
Έτσι λοιπόν η θεραπεία της κραυγής (Scream therapy) έγινε Scream Club, προσφέροντας μια εναλλακτική για την καταπολέμηση του άγχους με επιστροφή του ατόμου στις εργοστασιακές ρυθμίσεις. Κάθε Κυριακή απόγευμα, οι 200 συμμετέχοντες μαζεύονται στη βόρεια ακτή της λίμνης και βγάζουν 3 καθαρτικές κραυγές. Όλοι άλλωστε θυμόμαστε από ταινίες fiction και ιστορικά έργα, από τον άρχοντα των δαχτυλιδιών, μέχρι την Τροία και τον Μεγαλέξανδρο ότι οι κραυγές ήταν πάντοτε μέρος του τελετουργικού των πολεμιστών για ενθάρρυνση και δύναμη. Η κραυγή εκτός από εκτόνωση, προσφέρει επαφή του ανθρώπου με την φύση καθώς σβήνονται για λίγο τα «πρέπει» και τα «μη» και στηριζόμαστε μόνο πάνω στα ένστικτά μας, λειτουργώντας όπως λειτουργούσαν οι πρόγονοι μας.